'Een wereld zonder ons' Gino Rizzi

Gino Rizzi

In de zomer van 2017 presenteert Gino Rizzi in Destelheide zijn werk in de tentoonstelling "Een wereld zonder ons". De titel van de expositie is gebaseerd op een boek van Alan Weisman. Daarin beschrijft hij wat er van onze wereld zou worden als de mens van de ene op de andere dag niet meer aanwezig is. De beelden die dit bij Gino oproept, verwerkt hij tot sculpturen die uit een andere wereld lijken te komen, soms met een duister randje. 
Gino Rizzi gebruikt gerecycleerd plastic voor het maken van sculpturen en installaties. Hij transformeert dit in op de natuur geïnspireerde vormen en organismen. Dit levert zinnenprikkelende beelden op die tegelijkertijd de discussie over de overdaad van plastic in onze samenleving aanzwengelen. 
Terwijl de expositie loopt zal Gino als artiest in huis regelmatig terugkeren om nieuw werk op locatie te maken. Er is ook de mogelijkheid om deel te nemen aan een aantal 'performance producties' waarin in groep aan een nieuwe installatie gewerkt wordt.
Ik sprak met Gino en Rosa over zijn werk, plastic en de wereld.

Geboren en getogen in het Italiaanse Puglia en na omzwervingen in Parijs, woont hij nu in Antwerpen. Zijn vriendin Rosa is zijn vertaler en zijn manager, ze probeert zijn eindeloze creativiteit in goede banen te leiden. Dat botst wel eens, want op Gino staat geen rem. En dat zullen we in Destelheide geweten hebben. “Ik wil Destelheide koloniseren met mijn werk”, zegt hij.  Ik ga het hele gebouw inpakken met plastic. De structuur van Destelheide en het gebouw, is voor mij heel interessant. Het is een combinatie van natuur en cultuur: een betonnen gebouw ingeplant in een groene omgeving. Wat me interesseert is die grijze façade, die wil ik graag overwoekeren met mijn werk. Uitgangspunt hiervoor is ook het boek. Daarin wordt de vraag gesteld hoelang het duurt eer de natuur alles overneemt.

 “Luister, het is simpel”, gaat Gino verder. “Als ik in Destelheide ben, voel ik me harmonieus, voel ik me goed in die omgeving. Misschien omdat er veel mensen passeren en omdat iedereen daar heel creatief bezig is . In mijn atelier ben ik geïsoleerd van de rest van de wereld, in Destelheide heb ik de mogelijkheid om binnen of buiten te werken en in interactie met de bezoekers te treden. De muren tellen hier niet.  Ook het vaste ritme van eten, werken, eten, werken, koffie, werken, eten en ’s avonds ontspannen in de bar, helpt mij.”

 “Ik denk met mijn handen. Toen ik in Parijs aankwam had ik niets; geen centen, geen atelier, niets. Om den brode gaf ik creatieve workshops aan kinderen. Die organisaties hadden nooit centen dus er was geen materiaalbudget. Toen ben ik gaan uitkijken naar wat we zouden kunnen gebruiken zonder dat het ons iets kost. En daar zag ik dat de wereld rondom ons gevuld is met plastic.
Plastic is fantastisch werkmateriaal, want elke keer opnieuw moet ik het weer uitvinden. Niet alleen op technisch gebied, ook conceptueel, ga ik altijd opnieuw opzoek naar de juiste techniek voor dat specifieke werk. Dit constante experiment met het materiaal is wat me uitdaagt. Elk materiaal, elk object dat ik  tegenkom, vraagt om zijn eigen behandeling, zijn eigen manier en eigen werkwijze, om er net datgene uit te halen wat het goed tot zijn recht laat komen. ”

Rosa vult aan: “Toen hij in 2000 begon te werken met plastic, wist hij nog niets van de oceanische plastiekvuilnisbergen. De omvang van het probleem is pas gaandeweg sinds 2009 bekend geraakt. Gino zijn koraalwerken – grote, kleurrijke sculpturen uit plastic – die we ook in Destelheide gaan tonen, zijn van voor de tijd dat we wisten van de oceaanvervuiling”.

 “Gino heeft niet de pretentie om te denken dat het plasticprobleem door zijn werk wordt opgelost. Het is niet omdat hij plastic gebruikt dat het probleem minder wordt. Wat hij wel wil laten zien, is dat er heel veel wegwerpmateriaal rondom ons is waar veel waarde in zit, schoonheid zelfs”.

“Plastic is geen dood materiaal meer, maar meer en meer is het een deel van de levende natuur geworden. Het creëert een nieuwe microkosmos. Wist je dat er bacteriën bestaan die plastic eten?

“Ik heb al veel plastic insecten gemaakt. Ik zie insecten als legers die de wereld opnieuw vorm zullen geven. Tijdens de expo in Destelheide wil ik verder werken aan een installatie met mieren. Maar voor een leger van mieren hebben we natuurlijk veel handen nodig om ze te maken. We hebben een soort installatie bedacht waar 16 mensen in acht stappen een mier kunnen maken.  Een insect is ook een mooie metafoor voor alles wat de mens graag wil kunnen. Qua organisatie, structuren bouwen, eigen voedselproductie, samenwerking en taken verdelen. Insecten tonen ons vaak van hoe een samenleving het efficiënts kan functioneren. Er wordt bijvoorbeeld onderzoek gedaan naar de voortbeweging van mieren in groep om erachter te komen hoe we het fileprobleem kunnen oplossen.”

“Het lijkt ons een uitdaging om groepen die in Destelheide verblijven,  uit te nodigen om via een workshop samen zo een leger te bouwen. Wat ik doe is soms pure handenarbeid. Ik wil graag laten ervaren dat iets maken ook veel tijd, geduld en arbeid vraagt. Het romantische idee van de kunstenaar die in zijn eentje wat ‘dingetjes maakt’, hopen we zo wat weg te werken. Een grote installatie vraagt om vele handen. Juist in Destelheide durven we om handen te vragen”.

Marit Stocker 

De Expo is te zien van 26 juni tot en met 17 september 2017 tijdens de openingstijden van Destelheide.